เรื่องเด่น เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๙

เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน วันพฤหัสบดีที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๖๙

​

 

วันนี้ตรงกับวันพฤหัสบดีที่ ๓๐ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ สิ้นเดือนอีกแล้ว แต่ละวันผ่านพ้นไปรวดเร็วมาก ทั้งที่ยังมี ๒๔ ชั่วโมงเท่าเดิม แต่ด้วยความที่รู้สึกว่า "ยังไม่ทันจะสร้างความดีอะไรได้อย่างใจเลย จึงทำให้รู้สึกว่าเวลาช่างรวดเร็วเหลือเกิน" เรื่องพวกนี้ขึ้นอยู่กับแต่ละคนว่าจะมองในแง่ไหน ถ้ามองในแง่ของความไม่ประมาทก็คือ ชีวิตนี้ช่างน้อยนัก ถ้าหากว่าสร้างความดียังไม่ทันได้ตามที่ตนเองต้องการ ก็ต้องเรียกว่าเสียชาติเกิดเลยทีเดียว..!

ระยะนี้เรื่องราวต่าง ๆ ในวงการพระสงฆ์ก็มีหลายเรื่อง อันดับแรกเลยก็คือเรื่องของเจ้าอาวาสวัดสนามไชย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ที่หายตัวออกไปจากวัดนานนับเดือนแล้ว เรื่องนี้จะไม่กล่าวถึงในฐานะว่าท่านเจออะไรมาบ้าง เนื่องเพราะว่าเป็นประสบการณ์เฉพาะของท่านเอง ถ้าท่านไม่ได้เป็นบุคคลที่เล่าด้วยตนเอง ผู้อื่นก็ได้เพียงแต่ "คิดว่า คาดว่า" เท่านั้น

แต่กระผม/อาตมภาพขอพูดในฐานะที่เคยเป็นเจ้าคณะปกครองมาก่อน พระสังฆาธิการที่ออกนอกพื้นที่เกิน ๓๐ วัน ต่อให้แจ้งเจ้าคณะปกครองเอาไว้ก็ตาม ถือว่าผิดจริยาพระสังฆาธิการอย่างร้ายแรง สามารถที่จะถอดออกจากตำแหน่งได้เลย..!

ในเมื่อท่านไปลักษณะอย่างนี้ แสดงว่าไม่อาลัยไยดีกับตำแหน่งอะไรอีกแล้ว บุคคลที่เป็นเจ้าคณะปกครองใกล้ชิด ก็คือเจ้าคณะตำบล สามารถที่จะประชุมพระสังฆาธิการในเขตนั้นและญาติโยม เสนอแต่งตั้งบุคคลใหม่ขึ้นเป็นรักษาการเจ้าอาวาสเอาไว้ก่อน ถ้าหากว่าท่านกลับมาแล้ว จะมีการสอบสวนทวนความกันอย่างไรค่อยว่ากันอีกทีหนึ่ง ในเรื่องของการปกครองคณะสงฆ์ ถ้าหากว่าเรามีความเด็ดขาด ในเรื่องของงานก็จะเป็นไปโดยง่าย

วันก่อนกระผม/อาตมภาพนั่งคุยอยู่กับท่านอาจารย์บ๊ะ (พระอาจารย์ศิริชัย ชยธมฺโม) วัดโพธิลังการ์ จังหวัดสิงห์บุรี ซึ่งท่านเป็นเลขานุการเจ้าคณะตำบล กระผม/อาตมภาพยังปรารภว่า "ตำแหน่งเจ้าคณะ ถ้าเลขานุการไม่เก่ง เจ้าคณะก็ตาย..!" ซึ่งเรื่องนี้ ทุกคนก็จะทราบดีเหมือนกันหมด เหตุเพราะว่าจะให้เจ้าคณะลงไปรบราฆ่าฟันกับเขาเองนั้น ถ้าอยู่ในลักษณะที่ "เอาไม่อยู่" ก็คือไม่สามารถที่จะจัดการเรื่องให้สงบราบคราบลงได้ ก็แปลว่าต้องเดือดร้อนเจ้าคณะปกครองชั้นสูงกว่านั้น ดังนั้น..ในเรื่องนี้จึงต้องให้เลขานุการเจ้าคณะระดับนั้นออกหน้า

 

กระผม/อาตมภาพนั้นเคยทำหน้าที่เลขานุการเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี ให้กับหลวงพ่อเจ้าคุณณรงค์ - พระเดชพระคุณพระเทพเมธากร (ณรงค์ ปริสุทโธ ป.ธ. ๔) อดีตเจ้าคณะจังหวัดกาญจนบุรี อดีตเจ้าอาวาสวัดราษฎร์ประชุมชนาราม (วัดท่ามะขาม) มาระยะหนึ่ง ในตอนนั้นแม้ว่าเรื่องต่าง ๆ จะเกิดขึ้นทั่วจังหวัดกาญจนบุรี เรื่องใหญ่เรื่องเล็กอย่างไรก็ตาม กระผม/อาตมภาพจะให้จบลงที่ตนเองเท่านั้น จะไม่ให้หลวงพ่อท่านต้องมาระคายเคืองหรือว่ารำคาญใจเลย

ในเมื่ออยู่ในลักษณะอย่างนี้ หลวงพ่อเจ้าคุณณรงค์ท่านจึงบริหารงานด้วยความสบายใจ เพราะว่าเกิดเหตุที่ไหนก็ตาม ส่งกระผม/อาตมภาพเข้าไป ก็เป็นอันว่าจบทุกงาน ดังนั้น..ในเรื่องของการทำหน้าที่เลขานุการเจ้าคณะในแต่ละระดับ ถ้าเลขานุการความสามารถไม่พอ เจ้าคณะก็มีหวังแบกภาระหลังแอ่นด้วยตนเอง..!

ในเรื่องของเจ้าอาวาสวัดสนามไชยก็เช่นกัน เรื่องพวกนี้นั้น ถ้าหากว่าเจ้าคณะตัดสินใจประชุมพระสังฆาธิการในเขตนั้นและญาติโยม แล้วเลือกรักษาการเจ้าอาวาสขึ้นมาใหม่ เรื่องทุกอย่างก็จะจบลงง่าย เนื่องเพราะว่าถ้าเจ้าอาวาสที่หายตัวไป ถ้าท่านยังต้องการตำแหน่งเจ้าอาวาสอยู่ เมื่อข่าวแพร่ออกไปท่านก็จะกลับมาเอง แต่ถ้าหากท่านไม่ต้องการ ปราศจากความอาลัยไยดีแล้ว ท่านไม่ปรากฏตัวขึ้นมา เมื่อเจ้าอาวาสรักษาการไม่เกิน ๖ เดือน ก็จะได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นเจ้าอาวาสตัวจริง

อีกเรื่องหนึ่งก็คือการที่แจ้งความจับอดีตเจ้าอาวาสวัดบางคลาน จังหวัดพิจิตร ในข้อหาฉ้อโกง ตามที่ ปปง.ท่านแจ้งเอาไว้ก็คือ เอาเงินของวัดไปหลายสิบล้าน เป็นเงินที่เกิดจากการสร้างรูปเหรียญหลวงพ่อเงิน วัดบางคลาน จำหน่าย แล้วมีการทะเลาะเบาะแว้งกันมาเป็นระยะเวลาที่ยาวนาน

เรื่องนี้กระผม/อาตมภาพจะไม่พูดถึงรูปคดี ก็คือว่าเจ้าอาวาสท่านโกงเงินเพราะสาเหตุใด ? หรือว่ามีใครถือท้ายให้ท่านโกงเงิน ? เนื่องเพราะว่าเป็นเรื่องของเจ้าหน้าที่จะไปสอบสวนกันเอง แต่กระผม/อาตมภาพจะพูดถึงในฐานะของผู้ทำหน้าที่เจ้าอาวาสมานาน ว่าเรื่องพวกนี้นั้น สำคัญที่สุดตรงความละอายชั่วกลัวบาป รักศีลของตนเอง ถ้าหากว่าพระภิกษุสามเณรของเรามีสำนึกใน "สมณสัญญา" ว่าตนเองมีเพศต่างจากคฤหัสถ์แล้ว อาการกิริยาใด ๆ ที่เป็นของสมณะ เราต้องทำอาการกิริยานั้น ๆ ถ้าอยู่ในลักษณะแบบนี้ เรื่องของการโกงต่าง ๆ ก็จะไม่เกิดขึ้น

กระผม/อาตมภาพเองนั้นได้รับการอบรมจากครูบาอาจารย์มา โดยเฉพาะในเรื่องของเงินนั้น ท่านกำชับเอาไว้หนักหนาเลยทีเดียวว่า "ต่อให้เขาถวายเป็นส่วนตัว ก็อย่านึกว่าเป็นเงินส่วนตัวเป็นอันขาด เพราะเขาให้มาในฐานะที่เราเป็นนักบวช จงใช้ให้เหมาะสมกับสมณสารูป ก็คือเป็นค่าภัตตาหาร เป็นค่าเดินทาง เป็นค่ารักษาพยาบาล เหล่านี้เป็นต้น ส่วนที่เหลือให้ผลักเข้ากองบุญการกุศลต่าง ๆ เพื่อเพิ่มอานิสงส์ให้แก่ผู้ถวาย"

 

กระผม/อาตมภาพเองเคยเจอลูกศิษย์สายหลวงพ่อฤๅษีฯ รูปหนึ่ง ท่านเป็นเจ้าอาวาส แต่น่าจะอยู่ในลักษณะรู้มาก..! ปัจจุบันนี้ท่านพ้นจากตำแหน่งและสึกหาลาเพศไปแล้ว ก็คือใครจะถวายปัจจัยไทยธรรมอะไรก็ตาม ท่านแนะนำเขาให้ถวายเป็นส่วนตัวทั้งหมด..! พูดง่าย ๆ ก็คือเพื่อให้สะดวกต่อการใช้ แต่กลายเป็นว่าสะดวกของท่าน กลับไปลดบุญของญาติโยมลงไปนับแสนเท่า..!

เนื่องเพราะว่าถ้าถวายเป็นสังฆทาน จะมีผลานิสงส์มากกว่าเป็นแสนเท่า แต่ท่านไปตัดบุญของเขาด้วยการให้ตั้งใจถวายเป็นปาฏิปุคลิกทาน ซึ่งตรงนี้ความจริงแล้วผิดศีลพระอีกด้วย ก็คือไปเกลี้ยกล่อมให้ทายก คือผู้ให้ ถวายปัจจัยไทยธรรมที่ควรจะเป็นของสงฆ์มาเป็นของเฉพาะตน ยังต้องสละทิ้งเสียก่อน จึงจะแสดงอาบัติตก แต่ท่านก็ทำอย่างนี้อยู่หลายปี..!

จนกระทั่งนิมนต์กระผม/อาตมภาพไปที่วัดของท่าน แล้วกระผม/อาตมภาพก็สงสัยว่า ทำไมญาติโยมแต่ละท่านที่ทำบุญด้วย ถึงขนาดออกปากว่า "ถวายเป็นส่วนตัวนะครับ" "ถวายเป็นส่วนตัวนะเจ้าคะ" ? เมื่อสอบถามแล้วรู้เข้า จึงได้ตักเตือนท่านไป

แต่ท่านก็ยังเถียงอยู่ในลักษณะที่ว่า เพื่อความสะดวกใจในการใช้เงิน เพื่อกองบุญการกุศลต่าง ๆ ไม่ต้องคิดมากว่าตรงกับความประสงค์ของญาติโยมหรือไม่ ? กระผม/อาตมภาพได้ยินดังนั้นก็ยังคิดอยู่ว่า "ถ้าเอ็งขืนทำแบบนี้ ก็คงจะอยู่ยากแล้ว..!"

หลังจากนั้นไม่นาน ท่านก็อยู่ไม่ได้จริง ๆ แม้ว่าจะสร้างวัดเสียใหญ่โตงดงาม แต่ท้ายที่สุดก็มีเรื่องมีราวใหญ่โตขึ้นมา จนท่านต้องตัดปัญหาด้วยการสึกหาลาเพศไป หลังจากนั้น กระผม/อาตมภาพก็ไม่ได้ติดตามข่าวคราวอะไรอีก นอกจากเจอในงานนิมนต์แถวนั้นครั้งสองครั้งเท่านั้น แล้วก็หายไป ไม่เจอหน้าเจอตากันมานับสิบปีแล้ว..!

ในเรื่องของพระเรานั้น อันดับแรกเลยก็คือ ต้องนึกขึ้นมาทันทีทันใดก่อนว่า การที่เราคิดอย่างนั้น พูดอย่างนั้น ทำอย่างนั้น จะทำให้ศีลขาดหรือไม่ ? บรรดาพระภิกษุสามเณรวัดท่าขนุน ถ้าทำอะไรไม่ชอบมาพากล ทุกคนก็จะเห็นว่ากระผม/อาตมภาพจะเตือนเข้าไปในกลุ่มไลน์ทันทีว่า สิ่งที่คิดแบบนั้น พูดแบบนั้น ทำแบบนั้น จะทำให้ศีลขาดได้อย่างไรบ้าง ?

พูดง่าย ๆ ว่าพระภิกษุสามเณรของเรานั้น จะเป็นพระภิกษุสามเณรที่ญาติโยมไหว้ได้เต็มมือหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่ที่ศีล ถ้าหากว่าศีลบกพร่อง ความเป็นพระภิกษุสามเณรของท่านก็ลดน้อยถอยลง มีโอกาสที่จะขาดทุนย่อยยับในภายหน้าอย่างแน่นอน

กระผม/อาตมภาพจึงได้อบรมทุกท่านไปว่า ในเรื่องของศีลพระนั้น ถ้าเรายังประพฤติปฏิบัติไปไม่ถึงระดับขยับตัวก็รู้ว่าศีลจะขาดหรือไม่ แสดงว่ายังใช้ไม่ได้ พูดง่าย ๆ ก็คือจะทำอะไร เราต้องนึกขึ้นมาได้เดี๋ยวนั้นว่า สิ่งที่เราทำนี้ ศีลของเราจะบกพร่องหรือว่าสมบูรณ์ ? ถ้าทำแล้วศีลบกพร่อง ก็เร่งงดเว้นเอาไว้ก่อน เพียงแต่ว่าพระภิกษุสามเณรระยะหลัง ก็มักจะอยู่ในลักษณะของผู้ประมาท ไม่ค่อยที่จะกระทำตามกฎเกณฑ์ของพระธรรมวินัย จึงต้องเป็นหน้าที่ของครูบาอาจารย์อย่างกระผม/อาตมภาพ มานั่งปากเปียกปากแฉะจ้ำจี้จ้ำไชกันอยู่ทุกวัน จนกระทั่งท้ายสุดมีบุคคลเห็นดีเห็นงาม จึงได้บันทึกเสียงเอาไว้ จนกลายเป็น "เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน" มาถึงทุกวันนี้

สำหรับวันนี้ก็ขอเรียนถวายพระภิกษุสามเณรของเรา และบอกกล่าวแก่ญาติโยมแต่เพียงเท่านี้

พระครูวิลาศกาญจนธรรม, รศ.ดร.
เสียงธรรมจากวัดท่าขนุน
วันพฤหัสบดีที่ ๓๐ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
(ถอดจากเสียงเป็นอักษร โดย เผือกน้อย)